上星期六的傍晚,回到老家,打算复印明天会议的资料。结果必不得已之下去了家对面的报摊复印。
“abang, photocopy 35set untuk dua bahan ini."我说
“ok。”abang答
在等待的当儿,我就到店内去看书。
突然懒根一起:
"abang,tolong setapler sekali ya."
"OK"
我便继续我的看书行动。
突然另一个abang B 来了一句丹米尔语:“@#$%^&*&^%"
我尝试用我母亲留给我的丹米尔语的基因了解他们的对话.
内容大概是说价钱的。我很确定他们是在说我印的价钱,因为店里就只有我一个顾客。
我不以为然地继续看翻书。
当我看见abang A印的7788的时候,我就走前去问abang B:
"bang, berape duit?"
"rm 7.50"
"ok,tolong buka satu resit ya."
然后,我随手看到前面有架计算机,就随手算算价钱。
心想:
“4x35张=140张;140 x rm 0.05=rm 7;为什么他多收我50仙?”
我问:
“bang,kenapa lebih 5o sen,bukankah rm7?”
他很大声地答:
“itu ubat setaple tapayah duit a?!"
我惊讶!那么大声干嘛?!我只是好奇的问!
我二话不说,马上大声回他:
" 50sen untuk setaple?!kedai lain biasa pun tak kena bayar!"
他不知道我是经常复印东西的人!
"kalau macam itu, awak pergi kedai lain lah;kedai lain 10sen 1muka surat,saya sini 5sen satu."他答
我已经开始进入喷火的阶段,我答:
"kalau kedai lain ada buka, saya tak akan datang sini lah!"
他继续回答:
"tadi awak pergi lihat saya punya buku, saya pun tak kutip duit daripada awak!"
"kalau u tengok 1 jam , saya pun tak kutip duit!"
wah,这句最令我受不了!明明就两回事,他拿来轰我!
我的嘴巴已经不能再忍了!
"bang,kalau awak lekat 1 kertas sana tulis, cakap tak boleh tengak buku itu, saya mesti tak akan baca punya! !"
他还继续念,haiz。。。我选择了沉默!
最后,我认下那一口气,不要再和他吵了!
